Het team dat niet wilde vliegen

Er was eens een team dat niet zelf in beweging wilde komen. Ze maakten plannen en afspraken maar het lukte ze niet zonder aansporing van hun manager of externen zich er echt aan te gaan houden en het zelf te gaan doen. Ik werd gevraagd dit team te helpen op eigen benen te gaan staan, los van aansporing van derden of hun manager hun eigen verantwoordelijkheid voor de  teamontwikkeling en hun persoonlijke ontwikkeling te gaan pakken.

Als externe partij, die hen wel nabij was door voorgaand gesteld vertrouwen, kreeg ik carte blanche: ‘Zeg jij maar wat goed voor ons is…’ het geijkte patroon voor dit team. De eerste interventie die ik deed was een spannende: we gingen in twee groepen jumpen. Een jump is een reis van binnen naar buiten die je maakt met elkaar middels een gesprek aan de hand van zeven stappen. Die stappen zijn vragen die je zelf beantwoord en daar krijg je een minuut of iets langer de tijd voor. Echt luisteren en delen wat jij wilt delen zijn de sleutelwoorden.

Dat was echt spannend voor dit team want vertrouwen in elkaar was een issue. Een prachtige jump voltrok zich in de niet inspirerende ruimte. Er werd heel open gedeeld en vertrouwen in kleine zaadjes werd geplant. De vraag ‘oh daarom doe jij dus wat je doet’  werd reeds een klein beetje beantwoord. De vraag ‘wie is die man of vrouw achter mijn collega….werd langzaamaan duidelijker’ ingrediënten voor een groeiend vertrouwen.

De reis die volgde werd nog lang en spannend. Net de Echternach processie drie stappen vooruit twee achteruit. Vertrouwen groeide maar hoe dieper men inging op echt je verantwoordelijkheid nemen, hoe spannender het werd. De jump had geholpen in de eerste opening maar je houden aan je afspraken gaat verder dan weten wie je bent en verbinding hebben met je collega. Dat vraagt echte commitment van jezelf aan de job die je moet doen. Met de billen bloot als jij je niet aan afspraken hebt gehouden!

Het kantelpunt kwam in een sessie waarin het leek dat men terug was naar af. Ik stelde kritische vragen met bijval van de manager: ‘Hoe ga je nu zorgen dat je allemaal je aan je afspraken houdt?’ ‘Wanneer stop je met de excuses dat het ligt aan de ander of de afspraken of andere afdelingen?’ maar ook: ‘het wordt tijd dat jullie het echt zelf gaan doen op eigen benen. Zodat je niet je manager of mij de schuld kunt blijven geven dat het traject mislukt is!’. 

Uit het nest gegooid voordat ze 100% konden vliegen bleek het vliegwiel dat ze nodig hadden.

‘Het team heeft besloten het zonder jouw hulp te gaan doen. Maar eigenlijk hadden wij conform de offerte andere afspraken… ‘ zei de manager aan de telefoon een dag later. ‘Nee’, was mijn antwoord, ‘dit is het beste wat jullie kunnen doen. Zonder een externe piloot gaan vliegen op eigen kracht! Wauw ik ben trots. En over een tijdje kom ik koffie drinken en kijken hoe het gaat.’. 

Zo gezegd zo gedaan. Na een drietal maanden ben ik langsgegaan. Ik stapte binnen in het werkoverleg midden in een verhitte discussie. In stilte genoot ik en ik heb ze gefeliciteerd. Nee ze zijn er nog niet, maar ze doen het zelf en maken een mooie reis waarbij er continu beweging is! Jump was de eerste stap tot van binnen naar buiten kijken, het zelf doen is de laatste geweest.

Een mooi lesje loslaten ook voor mij als extern adviseur!